Mijn baan als Postbode

SAMSUNG CAMERA PICTURESMet de kerstdagen voor de deur, denk ik vaak aan mijn oude baan. Ruim tien jaar geleden, misschien wel langer, werkte ik bij PostNL als Postbode. Zo sorteerde ik met de kerstdagen heel veel kerstkaarten, wat ook best logisch is. Daarna liep ik met een postkarretje de wijk in.

Een heerlijke baan met veel, heel veel, frisse lucht. Het was een drukke, maar ook een leuke tijd. Ik heb daar zeker warme herinneringen aan. Toch is er één verhaal die ik graag met de wereld wil delen. Zo was het een paar dagen voor kerst en het was druk, heel druk op het sorteercentrum…. 

Het was op een koude vrijdag voor kerst. Er was slecht weer voorspeld. Zo zou het gaan sneeuwen en flink ook. Ik hoorde het op SkyRadio, de kerstzender van Nederland. Het KNMI gaf al bijna code rood af. Maar de post moest hoe dan ook bezorgd worden. Dus ik zag het al compleet mis gaan met de vele kerstkaarten.

Op vrijdagmiddag was het weer echt heel slecht. Dit zou hoe dan ook mis gaan. Maar PostNL wilde koste wat kost dat de kerstkaarten bezorgd zouden worden. Dus had ik een goed idee bedacht. Op donderdagavond, de avond ervoor dus, schreef ik briefjes. Op deze briefjes schreef ik netjes dat de mensen vandaag (vrijdag) geen kerstkaarten zouden krijgen.

‘Beste bewoner(s), vanwege het slechte winterweer kan ik vandaag helaas geen post bezorgen, ik probeer het morgen opnieuw. Mijn excuus voor het ongemak. Met vriendelijke groet,  uw Postbode Sebastiaan’. Wat was ik trots op mijzelf! Ik had zelf een idee en ging dat uitvoeren ook.

Dus ik op vrijdagmiddag, door de sneeuw, mijn wijk in. Ik had zeker 500 huizen die ik langs moest gaan. Ik had al kramp in mijn hand van de handgeschreven briefjes. Na ruim drie uur was ik klaar met mijn wijk. Wat was ik trots op mijzelf. De mensen wisten waar ze aan toe waren. Hoe goed kan een mens zich daarna voelen.

Het sneeuwde buiten enorm hard. Maar op het sorteercentrum sneeuwde het ook. Het sneeuwde klachten. Over mij… Klachten over dat de post niet bezorgd werd. Op vrijdagavond kreeg ik een telefoon van mijn leidinggevende. ‘Waar ben jij mee bezig Boers?!’. ‘Wat bedoelt u precies?’ vroeg ik netjes.

Ik zal jullie de rest van het gesprek besparen. Ik heb heel veel over mij heen gekregen. De mensen enorm boos, mijn baas boos. Wat heb ik mij vergist. Mijn baas vond dat ik namelijk ook best die post had kunnen bezorgen in plaats van die handgeschreven briefjes. De post had ik laten staan inderdaad.

Dus ik had op zaterdag voor kerst geen baan meer als postbode. Al dat harde werk voor niets geweest. Daar stond ik dan, geen postbode, geen post, geen kerstkaart. Maar toen hoorde ik een vreemd geluid. Het begon eerst zachtjes, maar het werd steeds harder. Langzaam besefte ik wat het was… mijn wekker….!

Dit is natuurlijk niet echt gebeurd lieve mensen. Dit verhaal heb ik min of meer zelf bedacht. Ik kreeg ooit, lang geleden, een brief van Donald Duck. Hierin stond een soort gelijk verhaal. Dat vond ik zo leuk dat ik heb nu heb verwerkt in dit verhaal/blog. Dus nogmaals, het is niet echt gebeurd. 

Wel ben ik Postbode geweest. Dat heb ik altijd met heel veel plezier gedaan. Vooral deze periode, met kerst, was het helemaal fijn. Lekker op pad, met een postkarretje, mensen blij maken met een kerstkaart. Wat zeg nu zelf, kerst wensen doe je toch lekker ouderwets met een leuke kerstkaart?!

Ook via deze blog wil ik iedereen fijne kerstdagen wensen! 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s